Rreziku nga komplotet e munafikëve

E falënderojmë Allahun me falënderime që i kanë hije madhërisë së Tij Mëshirëplotit, të Gjithëmëshirshmit, i Cili di gjithçka, dëgjon gjithçka, i Cili na mbikëqyr kur ne jemi të zgjuar dhe kur flejmë. E falënderojmë për të gjitha begatitë që na i ka dhënë në përgjithësi dhe e falenderojmë për begatinë e islamit në veçanti. Begati me të cilën Allahu na ka dalluar nga të tjerët, na ka nxjerrur nga errësira në dritë. Begati me të cilën Allahu me mëshirën e Tij do na bënë banorë të xhenetit. Begati e cila jep begati të shumta.

Paqja dhe mëshira e Allahut dhe lavdatat e Tij qofshin për krijesën më të dashur të Allahut, Muhamed mustafanë të cilin Allahu e dërgoi mëshirë për botrat. Ai na tregoi gjithçka që shpie për në Xhenet dhe na tregoj gjithçka që largon nga xhehenemi.

Këto përshëndetje qofshin edhe për familjen e tij të pastër, për shokët e tij besnik, sahabët, dhe për gjithë ata besimtarë që e pasojnë rrugën e këtij pejgamberi.

Të nderuar vëllezër! Ne jetojmë në këtë dynja dhe ballafaqohemi me gjëra të ndryshme. Gjindemi para sfidave të shumta, takohemi me lloj-lloj personalitetesh, dëgjojmë opinione të ndryshme për shumë gjëra që na rrethojnë neve qofshin ato objektive apo subjektive.

Në jetën tonë dallojmë shtresa të ndryshme të njerëzve nga pikëpamjet përkatëse, por, në peshoren e imanit dallojmë tre shtresa:

Besimtarë
Jobesimtarë dhe
Munafikë (hipokritë)
Si model të kësaj shoqërie në historinë islamë qartë e këmi modelin e Medines në kohën profetike dhe të kalifëve Rashid. Në këtë bisedë theks të veçantë dua t’i jap shtresës së munafikëve pasiqë rreziku nga ata është vështirë të hetohet. I dërguari i Allahut pas trembëdhjetë vitëve në Meke, emigroi për në Medine. Shoqëria medinase dallohej nga ajo mekase. Në Meke ishin dy shtresa të njerëzve nga aspekti i besimit; besimtarë: muslimanët dhe jobesimtarë: mushrikët, ndërsa, në Medine u paraqit edhe një shtresë, ata ishin munafikët.

Besimtarët ishin muslimanët që përbëheshin nga muhaxhirët dhe ensarët. Jobesimtarët ishin fiset jehude që jetonin në pjesën lindore dhe juglindore të Medines. Munafikët ishin Abdullah ibn Seluli me parinë e tij. I dërguari i Allahut, sal-Allahu alejhi ve selem, me sahabët patën vështirësi dhe shqetësime të shumta nga kjo shtresë pasiqë këta nuk ishin të definuar. Gjendja e tyre ishte e fshehur. Ata e shfaqnin islamin para muslimanëve, ndërsa bashkëpunonin me jobesimtarët.

Allahu i Madhëruar ka thënë: “Dhe kur atyre u thuhet: besoni, sikurse besuan njerëzit, ata thonë: “A të besojmë ashtu sikurse besuan mendjelehtit?” Në të vërtetë ata, dhe mu ata janë mendjelehtit, por nuk e dinë. * E kur i takojnë ata që besuan thonë: “Ne kemi besuar!” Por kur veçohen me djajt (parinë) e vet u thonë: “Ne jemi me ju, ne vetëm jemi tallur (me besimtarët)”. “ Bekare: 13, 14.

Shpirtat e tyre ishin të mbushura me mllef, me urrejtje, zili dhe mendjemadhësi. Ata ishin të prirë vetëm për të bërë keq dhe trazira në shoqërinë islame. Gjëja më tragjike ishte se shtireshin se bëjnë mirë.

Allahu i Madhëruar ka thënë: “E kur atyre u thuhet: “Mos e prishni rendin në tokë”! Ata thonë: “Ne jemi vetëm përmirësues (paqtues)!” “ Bekare: 11. Këta munafikë kanë qenë të disponuar çdo herë të veprojnë kundër muslimanëve. U rinin në pritë veprave që bënin muslimanët që ata nga këndvështrimi i tyre t’i përcjellin me kritikë dhe satirë.

Kur i dërguari, sal-Allahu alejhi ve selem, u nis për në një nga betejat gjegjëshit për në beni Mustalik, fis nga fiset jehude në skaj të Medines, ai deshti të merr me vete njërën nga gratë e tij. Qiti short dhe shorti i ra Aishes, radijAllahu anha. Pas mbarimit të betejës, gjatë kthimit, i dërguari i Allahut, sal-Allahu alejhi ve selem, me parinë e vet ushtarake ndalen të pushojnë. Kur deshtën të vashdojnë rrugën dhe nisen, Aisheja – radijAllahu anha – vëren se e kishte humbur gjerdanin. Ndalet për ta kërkuar dhe e gjen. Kur deshti të vazhdon rrugën paria ishin larguar kështuqë ajo mbeti mbrapa pak e vonuar. Pas pak kohe arriti, por kur munafikët e panë Aishen duke ardhur dhe deven e saj po e mban për kërpeshi një nga sahabët, ata këtë rast e shfrytëzuan për qëllimet e fëlliqura të tyre. Filluan të flasin për Aishen – radijAllahu anha – se ka bërë amoralitet. Biseda e tyre u përhap pastaj edhe në Medine. Pejgamberi, sal-Allahu alejhi ve selem, mbeti i brengosur dhe brenga iu zmadhua, ngase atij ato ditë nuk i shpallej asgjë nga ajetet. Edhe Ebu Bekri, radijAllahu anhu, brengosej se Aisheja ishte e bija e tij, por megjithatë edhe ai nuk fliste asgjë. Aisheja – radijAllahu anha – kur kuptoi se për të po flitej një gjë e tillë u mërzit shumë dhe tërë kohën e ka kaluar duke qarë.

Pas një muaji, të dërguarit të Allahut i shpallen disa ajete nga sureja Nur ku Allahu tregon se Aisheja – radijAllahu anha – është e pastër dhe pos saj edhe të gjitha bashkëshortet e profetit, sal-Allahu alejhi ve selem, janë të pastra. Allahu i Madhëruar së pari tregoi se kjo është shpifje, por e vërteta do të del në shesh dhe do të jetë në dobi të besimtarëve, Allahu ka thënë: “S’ka dyshim se ata që trilluan shpifjen, janë një grup prej jush. Ju mos e merrni atë si ndonjë dëm për ju, përkundrazi, ajo do të jetë në dobinë tuaj. Secilit prej tyre do t’i takojë dënimi sipas pjesëmarrjes në mëkat, e atij prej tyre që e barti pjesën e madhe (të shpifjes), i takon dënimi i madh. “ Nur: 11

Pastaj, në lidhje me shpifësit tha: “Vërtet, ata që akuzojnë gratë e ndershme, besimtare të pafajshme, janë të mallkuar në këtë botë dhe në botën tjetër dhe ata i pret një dënim shumë i madh.“ Nur: 23. Ne e lusim Allahun që të na ruajë nga shpifjet e shpifësve dhe t’i ruajë familjet e besimtarëve. Allahu thërret për në vendbanimin e paqës dhe e udhëzon kë të dojë në udhën e drejtë.

Hytbeja e dytë
Aisheja – radijAllahu anha – është bashkëshortja e të dërguarit të Allahut, bija e Ebu Bekër Sidikut, radijAllahu anhu, nënë e bësimtarëve, andaj ata që shpifin për të, kanë bërë mëkat të madh.

Është për t’u çuditur me shiat se ata edhe pas zbritjes së ajeteve që dëshmojnë për pastëritinë e Aishes vazhdojnë të shpfin për të dhe ta akuzojnë për amoralitet. Ata sikur t’i thonë Allahut se këtë çështje e dinë më mirë se Allahu. Allahu i Madhëruar ka thënë se Aisheja është e pastër, kurse këta vazhdojnë me shpifje. Andaj, në si besimtaërë duhet të këmi kujdes shumë në këtë aspekt që t’i ruajmë gjuhët tona nga shpifjet ndaj besimatarëve dhe besimtareve.

Allahu i Madhëruar, për rastin në fjalë tha në formë të retorikës: “E përse kur e dëgjuan atë (shpifje) besimtarët dhe besimtaret të mos mendonin të mirën si për vete dhe të thonin: “Kjo është shpifje e qartë?!” “ Muëminun: 12. Pra, besimtarët nuk duhet të bijnë në grackat e munafikëve kur ata sajojnë intriga dhe shpifje për besimtarët dhe besimitaret. Allahu i Madhëruar i edukon besimtarët që në raste të tilla duhen të kenë qëndrim të drejtë dhe çdo herë të kenë mendim të mirë.

Allahu i Madhëruar ka thënë: “E përse, kur e dëgjuat atë, nuk thatë: “Ne nuk na takon të flasim për këtë. I lartë je Ti, kjo është shpifje e madhe!” Nur: 16. Allahu i Madhëruar me këto ajete tregoi se bashkëshortet e pejgamberit, sal-Allahu alejhi ve selem, janë të pastra të gjitha dhe familja e profetike është e pastër. Poashtu me këtë sprovë i nxjerri në shesh shpifjet e munafikëve.

E lusim Allahun që të na bëje besimtarë të sinqertë dhe të na udhëzojë në rrugën e drejtë.

11 sunetet e ditës së Xhuma

Disa nga sunetet e ditës së xhuma dhe burimi i tyre sheriatik:

Gusulli (pastrimi) n­­ë diten e xhuma – (Buhariu 1951);

Veshja e rrobave të bukura (të pastërta dhe sipas rregullave të sheriatit) – (Ebu Davud);

Përdorimi i miskut (parfumit) dhe përdorimi i Misvakut – (Ibn Maxhah);

Shkuarja herët në xhami për namazin e xhumasë – (Buhariu 929 dhe Muslimi 1964);

Përpjekja për tu ulur sa më afër Imamit (mimberit) – (Ib­­n Maxhah dhe Tirmidhiu);

Nëse safat janë të mbushur tashmë, nuk duhet të hidheni mbi supet e të tjerëve që të arrini më përpara në safe – (Ebu Davud)…
Dëgjimi me vëmendje i hutbes (ligjërimit nga imami) – (Buhariu 934);

Bërja e sa më shumë lutjeve (duave) – (Buha­­riu 893 dhe Muslimi 852);

Kërkimi i kohës kur pranohet lutja në diten e xhuma, Pejgamberi sal-lAllahu alejhi ue selem ka thënë: “Me të vërtetë, në ditën e xhuma është një kohë në të cilën, nëse muslimanët e kalojnë duke iu lutur Allahut, Allahu me të vërtetë do t’u përgjigjet atyre.”-(Buhariu dhe Muslimi);

Leximi i sures Kehf – Pejgamberi salallahu alejhi ue selem ka thënë: “Kush e lexon suren El-Kehf ditën e xhuma, e mbulon drita prej këmbëve e deri në kupën qiellore, dritë që do të ndriçojë në Ditën e Gjykimit, dhe i falen të gjitha mëkatet (e vogla) midis dy xhumave.-(Hakimi 2/399 ,shejkh Albani në Sahih el-Xhami’, nr.6470);

Dërgimi i salavateve për të Dërguarin e All-llahut, sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, gjatë ditës dhe natës së Xhuma. Ai, sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: “Shtojini salavatet për mua gjatë ditës së Xhuma dhe gjatë natës së Xhuma. Kush dërgon për mua një salavat, All-llahu i dërgon atij dhjetë salavate.” esSunen elKubra, elBejheki, 3/353; el-Albani e bën hasen në esSilsile esSahiha, hadithi nr. 1407.
Shpërndajeni këtë tek të tjerët sepse Pejgamberi salallahu alejhi ue selem ka thënë: “Kushdo që ngjall një sunnet prej sunnetit tim dhe njerëzit e praktikojnë atë do të ketë shpërblimin e njejtë sikur ata pa ju munguar shpërblimi atyre.” (Suneni i ibn Maxhas ,209)

Sabri (durimi) është sa gjysma e Imanit

Në Kuran sabri përmendet në më shumë se 70 vende, ku flitet për vlerat e sabrit dhe ju drejtohen lëvdata burrave të durueshëm dhe grave të durueshme. E gjithë kjo na tregon për rëndësinë e madhe të sabrit dhe për nevojën për të në jetën e njerëzve. Cila është domethënia e sabrit si virtyt, më së miri e shohim në hadithin e Pejgamberit (savs), i cili ka thënë: “Sabri është gjysma e imanit (besimit).” (Musnedush-Shihab el-Kuda’i: 151).

Duke e shpjeguar këtë hadith, imam Gazaliu thotë: “Është e pamundur të braktiset mëkati dhe të vazhdohet në bindje, përveçse me durim i cili në thelbin e tij është shfrytëzim i shtytjes së besimit në kufizimin e shtytjes së pasionit dhe përtacisë, ashtu që në këtë kuptim, durimi do të jetë gjysma e besimit.” (El-Ihja ‘, 7/192).

Sabri në çdo gjë
Duke u bërë thirrje besimtarëve që të jenë të durueshëm, Allahu i Lartësuar thotë:

“O besimtarë! – bëhuni të durueshëm dhe të qëndrueshëm (në durim), bëhuni të vendosur (në kufi të armikut), dhe kini frikë Allahun, për ta arritur shpëtimin e dëshiruar.” (Alu Imran, 200)

Thirrja e parë drejtuar besimtarëve këtu është thirrja për sabër. Megjithëse shumë komentues të Kuranit sabrin në këtë vend e specifikojnë kuptimisht, p.sh., sabri gjatë luftës me armikun, sabri në lidhje me pesë namazet ditore, etj. Mirëpo, nuk ka asnjë pengesë, nga aspekti kuptimor, edhe pse në ajet nuk ka asnjë përcaktim specifik, që sabri në këtë pikë të kuptohet në kuptim edhe më të gjerë, e që do të ishte: “O besimtarë, jini të durueshëm në të gjitha situatat e jetës, edhe kur jeni në mundësi edhe kur keni telashe.”

Tre llojet e sabrit:

Dijetarët muslimanë sabrin zakonisht e ndajnë në tre lloje:

Sabri në caktimin e Zotit, në atë që na godet, qoftë e mirë apo e keqe, si: vdekja e një të dashuri, falimentimi i kompanisë, sëmundjet, etj;
Sabri në bindje ndaj Allahut të Plotfuqishëm, siç është p.sh. agjërimi gjatë muajit ramazan (në fakt, muaji ramazan është quajtur muaj i sabrit, sepse ai në vete i bashkon të tri llojet e sabrit), xhihadi, etj.; dhe
Sabri për tu përmbajtur nga mëkati.
Ibn Abbasi ka thënë: “Durimi në Kuran i ka tre kuptime:

Kuptimi i parë është: Durimi në kryerjen e detyrave ndaj Allahut të Plotfuqishëm, dhe për këtë fitohen 300 derexhe;
Kuptimi i dytë është: Durimi për tu përmbajtur nga kryerja e atyre (gjërave) që Allahu i ka ndaluar, dhe për këtë fitohen 600 derexhe; dhe
Kuptimi i tretë është: Durimi me të cilin përballohet fatkeqësia me rastin e goditjes së parë, dhe për këtë fitohen 900 derexhe.” Këtë transmetim e regjistron imam Gazaliu në El-Ihja’u-n e tij, Libri për durimin dhe mirënjohjen, 7/175-398.
Imam Gazaliu këtu thotë se njeriut të bindur në bindjen e tij i nevojitet durimi në tre situata:

Situata e parë: Është ajo që i paraprinë bindjes, dhe atëherë duhet të pastrohet nijeti (qëllimi). Duhet bërë durim për tu përmbajtur nga përzierja e shtirjes, me vendosmëri të fortë që të jetë e sinqertë vetëm për Allahun e Plotfuqishëm, gjë që është formë shumë e rëndë e durimit. I Dërguari i Allahut (savs), këtë e paralajmëron me fjalët: “Veprat vlerësohen ekskluzivisht sipas qëllimeve.” (Buhariu). Për këtë shkak, thotë Imam Gazaliu, durimi vihet në vendin e parë, madje edhe para veprës. Andaj Allahu i Plotfuqishëm thotë: “Përveç atyre, të cilët kishin durim dhe bënin vepra të mira, të tillët kanë falje (të gabimeve) dhe shpërblim të madh.” (Hud, 11).
Situata e dytë: Është me rastin e kryerjes së vetë veprës, që të mos bie në neglizhencë ndaj Allahut të Plotfuqishëm me rastin e kryerjes ndonjë vepre, pastaj personi që e kryen veprën mos të kaplohet nga përtacia në përmbushjen e të gjitha normave dhe rregullave në lidhje me veprën, si dhe të vazhdojë në zbatimin e të gjitha këtyre deri në momentin e fundit dhe në veprën e fundit. Kjo gjithashtu është formë e rëndë e durimit. Ndoshta kësaj i referohen këto fjalë të Allahut: “Sa i bukur është shpërblimi i punëtorëve. Të cilët kanë duruar dhe janë mbështetur te Zoti i tyre.” (el-Ankebut, 58-59), dmth. ata të cilët ishin të durueshëm deri në realizimin e veprës në tërësinë e saj.
Situata e tretë: Është pas përfundimit të vetë veprës, sepse nevojitet durim që për veprën të mos flitet shumë, ajo mos të shndërrohet e tillë që të dëgjohet dhe të dihet shumë për të. Me durim bëhet përpjekje që vepra mos të shikohet me mendjemadhësi, pastaj duhet përmbajtur nga të gjitha ato (gjëra dhe veprime) që veprën e bëjnë të pavlefshme. Sepse në Kuran thuhet: ““O ju që besuat, mos i prishni lëmoshat tuaja me të krenuar e me ofendim siç bën ai që ia jep pasurinë e vet sa par sy e faqe të njerëzve…” (el-Bekare, 264) – sepse ai i cili nuk mund të jetë i durueshëm dhe të përmbahet nga krenaria dhe fyerja e bën veprën e tij të pavlefshme.
Sabri më i vështirë
Kur flet për sabrin për tu përmbajtur nga mëkati, imam Gazaliu thotë se forma më e vështirë e durimit është ajo me të cilën përmbahemi nga mëkati, e cila është bërë e zakonshme për shkak të kryerjes së shpeshtë. Imam Gazaliu thotë se kjo është për arsye se zakoni ka natyrën e vet të veçantë. Andaj, kur zakoni bashkohet me pasionin, paraqitën dy ushtarë të shejtanit, të cilët e sulmojnë ushtrinë e Allahut të Plotfuqishëm, dhe pastaj shtytja e besimit nuk është në gjendje për t’i mposhtur. Gjithashtu, një nga shkallët më të mëdha të durimit është edhe durimi në ngacmimet e njerëzve (El-Ihja’, 7/206 dhe më tutje).

Veprat që fshijnë mëkatet dhe ngritin shkallët

Muhammedi s.a.v.s. e ka shfrytëzuar çdo rast që sahabët e tij por me këtë edhe neve të na mësojë për gjërat e vlefshme dhe të dobishme për jetën e besimtarit. Do ta kujtojmë një situatë të tillë të cilën në detaje na rrëfen sahabiu i njohur, Muadh ibn Xhebeli r.a.

I Dërguari i Allahut, s.a.v.s., një mëngjes u vonua në namazin e sabahut saqë gati e vërejtëm lindjen e diellit. Erdhi shpejt dhe shkurtoi leximin gjatë namazit. Pasi dha selam tha: Qëndroni në safët tuaj ashtu siç ishit. Pastaj u kthye kah ne dhe vazhdoi:

– Do t’u tregoj përse u vonova sot. U zgjova, morra abdes dhe i fala ato që jam urdhëruar. Më pas u kota dhe papritmas u gjeta para Zotit tim. Më thirri: Muhammed! Ndërsa unë thashë: Të përgjigjem, Zoti im!

Më pyeti: Për çfarë po bisedojnë grupi më i lartë i melekëve (meleul-e’ala – grup i melekëve i cili me urdhërin e Allahut kohë pas kohe bisedon në qiell për ardhmërinë dhe për atë që Allahu xh.sh. u ka dhënë dituri)?

U përgjigja: Nuk di!

Tri herë më pyeti e pastaj vërejta që vendosi dorën e Tij në mesin e shpatullave të mia, ashtu që ndjeva ftohtësinë gishtërinjëve të Tij në mesin e gjoksit tim. Atëherë mu zbulua çdo gjë dhe njohuria. Përsëri më tha: Muhammed! Ndërsa unë thashë: Të përgjigjem, Zoti im!

– Për çfarë po bisedojnë grupi më i lartë i melekëve?

– Bisedojnë për veprimet të cilat fshijnë mëkatet!

– Cilat janë këto veprime?

– Këto janë hapërimi kah xhamia, qëndrimi në xhami pas namazit dhe marrja e abdesit në rrethana të vështira.

– Për çfarë përsëri po bisedojnë?

– Për veprat me të cilat ngriten shkallët (derexhet)!

– Cilat janë këto vepra?

– Ushqimi i të uriturit, të folurit e butë dhe falja e namazit natën kur njerëzit tjerë flejnë.

– Kërko nga unë çfarë të duash!

– O Allahu im, kërkoj nga Ti të bëj vepra të mira, ndërsa t’i lë veprat e këqija, t’i dua të varfërit, që të më falësh dhe mëshirosh, dhe kur dëshiron një popull ta vësh në sprovë, të më vdesësh të pasprovuar. Kërkoj nga Ti që të dua Ty, ta dua atë që të do Ty dhe të dua veprat që do të më afrojnë kah dashuria Yte!

Pejgamberi s.a.v.s. atëherë tha: “Vërtet kjo (ëndërr) është e vërtetë, andaj lexoni këtë lutje!”

Nga ky hadith tejet i bukur mund të mësojmë shumë. Mirëpo, dy detaje më të rëndësishme padyshim dy situata janë që bisedojnë melekët e ndershëm. Së pari është thënë që bisedojnë për veprat që fshijnë mëkatet dhe është interesant që të gjitha këto vepra janë të lidhura me namaz. Këto pra janë hapërimi në xhami, qëndrimi në xhami pas namazit dhe abdesi në rrethana të vështira. Këto tri situata fshijnë mëkatet. Në fund, këtu janë tri momente që ngritin famën dhe derexhet tona te Allahu xh.sh. e këto janë të ushqyerit e të uriturit, të folurit e butë dhe përsëri namazi natën kur shumica e njerëzve flejnë. Dhe krejt në fund lutja që rekomandohet ta mësojmë dhe ta lexojmë sa më shpesh.

Andaj, mos të bëhemi indiferent ndaj këtij hadithi, por të shërbehemi me këshillat dhe mesazhet e tij. Lutemi Allahut që të na bëjë prej robërve të Tij të sinqertë dhe me mëshirën e Tij të na fut në Xhennet.

Këshilla nga Profeti s.a.v.s – Si të sillemi në kohën e ngatërresave?

Ndodhitë në rrethin e afërt dhe të largët, në nivelin lokal dhe global, shkaktojnë reaksionin e muslimanëve, besimtarëve dhe kjo është krejtësisht e dëshiruar, ngase besimtari duhet me qenë i njohur me ngjarjet në mënyrë që në momentet e caktuar të dijë si të veprojë drejtë. Mirëpo, meqë në çdo gjë ekziston kufiri dhe masa, është e nevojshme që reaksioni i besmtarit dhe përcaktimi ndaj ngjarjeve aktuale të jetë i shfaqur në mënyrë përkatëse. Muslimanët e sotit si në botën reale ashtu edhe virtuale, për çdo ditë zhyten në detin e debateve dhe polemikave që janë si pasojë e komentimit të ndodhive aktuale, e që është shumë e rrezikshme ngase sjell deri te ndarjet në mes muslimanëve dhe ligështia (kapitja) shpirtërore.

Zgjidhja reale për këto gjendje gjindet në këshillat e Pejgamberit s.a.v.s. dhe praktikimin e tyre në këto situata, ngase i Dërguari i Allahut, s.a.v.s., ka lënë çdo gjë që i nevojitet ummetit dhe këto i ka shpjeguar detajisht. Në përmbledhjet e haditheve në kapitujt për ngatërresat dhe rrëmujat, shumica e kanë shënuar hadithin e Pejgamberit s.a.v.s. në të cilin në pyetjen e sahabëve se si të shpëtojnë në kohën e ngatërresës (intrigës), ka dhënë përgjigjen në vijim: “Ruaje gjuhën tënde, le të mjaftojë shtëpia yte dhe qaj për mëkatet tua!” (Hadithin e shënon Ahmedi dhe Tirmidhiu, nga Ukbe b. Amiri r.a., ndërsa shejh Albani e ka vlerësuar të besueshëm në shumë vepra të tij.)

Ruaje gjuhën tënde -Me këto fjalë qartë tregohet në rrezikun e gjuhës në kohën e intrigave dhe potencohet se kjo është burimi kryesor i rrëmujës. Rreziku i gjuhës në kohën e sotit ka të bëjë si me të shkruar ashtu edhe me gjuhë paraqitja e qëndrimeve tua dhe hyrja në polemika, nëpërmes mediave të ndryshme, e sot kjo është më e shprehur në rrjetet shoqërore.
Le të mjaftojë shtëpia yte – Mu këto fjalë Pejgamberi s.a.v.s. u tregon besimtarëve që në kohën e intrigave dhe rrëmujave nuk duhet shumë të dalim nga shtëpia, gjegjësisht duhet mos të marrim pjesë në intriga dhe rrëmuja. Meqë sot njeriu mund të qëndrojë në shtëpi dhe në mënyrë tejet aktive të merr pjesë në intrigë nëpërmes internetit, me këtë padyshim tregohet se në këto kohëra njeriu duhet të ketë kujdes sesi e shfrytëzon internetin.
Qaj për mëkatet tua – Pejgamberi s.a.v.s. me këto fjalë u tregon muslimanëve që duhet të preokupohen me të metat e tyre, të mendojnë për veten, e jo të merren me hulumtimin e të metave të huaja, ose për më tepër që t’i japin vetes të drejtë edhe pse nuk janë kompetent të flasin për çështjet e përgjithshme ose për çështjet për të cilat ngurrojnë të flasin edhe dijetarët më të mëdhenj të kohës sonë.
Sa do të zvogëloheshin problemet, rrëmujat dhe intrigat, vetëm nëse i përmbahemi këtij hadithi të Pejgamberit s.a.v.s.

O Zoti ynë, të lutemi me emrin Tënd më të madh, të na tregosh të vërtetën dhe ta pasojmë atë, ndërsa të pavërtetën të na tregosh si të pavërtetë që ta urrejmë pasimin e saj.

Unë vuajë nga vesveset. Si duhet ti trajtojë ato?”

Pyetje: ”Unë vuajë nga vesveset. Si duhet ti trajtojë ato?”

Përgjigje: ”Ilaçi kundër vesvese është që ti lutesh Allahut që të mbroj kundër shejtanit të mallkuar menjëherë kur ti ndien vesveset. Allahu Te ala ka thënë:

”E nëse ty të ngacmon ndonjë ngacmim prej shejtanit, ti kërko mbrojtje prej Allahut, se vërtet Ai është dëgjuesi, i dijshmi!”41:36

Kthehu tek Allahu dhe Ai do të shpëtojë prej tyre.

Dhe në qoftë se vesveset janë rezulat i një sëmundje mendore, atëherë duhet të vizitosh psikologët që shpresojmë se do të gjejnë një mjekim për ju.”

Shejkh Salih bin Feuzan el-Feuzan (Allahu e ruajttë!)

Burimi: Fataua alal-Haua 05/06 -1436

KËSHTU UA SHPJEGONTE I DËRGUARI, alejhi selam, KURANIN SAHABËVE

Allahu i Madhëruar thotë: “Ata që besuan dhe besimin e tyre nuk e ngatërruan me besim të kotë, atyre u takon të jenë të sigurt dhe ata janë në rrugë të drejtë.” (el-En’amë: 82)

Do të thotë: Nuk e kanë prishur besimin e tyre me shirk (rivalitet ndaj Allahut).

Ka thënë imam Ahmedi: Na ka treguar Ebu Muavije, na ka treguar Eameshi, nga Ibrahimi e ai nga Alkameh, e ai nga Abdullahu se ka thënë: Kur zbriti ky ajet “Ata që besuan dhe besimin e tyre nuk e ngatërruan me (zullum-padrejtësi) besim të kotë…”, njerëzit ndjenë vështirësi e thanë: “O i Dërguari i Allahut, a nuk i bëjmë ne padrejtësi vehtes?”

Ai tha: “Nuk është ajo që ju mendoni. A nuk e keni dëgjuar se ç’ka thënë robi i mirë : “O biri im, mos i bëj shirk Allahut, se me të vërtetë shirku është një padrejtësi e madhe.”

Pra (zullumi-padrejtësia) është shkiru.

Përktheu dhe përshtati: Amir Shabani

Shpërblimi për faljen e suneteve të sabahut.

Suneti i sabahut përbëhet prej dy rekateve që falen para namazit të sabahut. Për vlerën e tyre janë përcjellë disa hadithe. Prej tyre do të përmendim:

Aishja (radijAllahu anha) transmeton se Profeti (alejhi selam) ka thënë: “Dy rekatet e sabahut janë më të vlefshme se e gjithë dynjaja dhe gjithçka që gjëndet në të.” (Muslimi)
Aishja (radijAllahu anha) përcjellë duke thënë: “I Dërguari i Allahut (alejhi selam) nuk tregonte kujdes ndaj ndonjë namazi nafile siç tregonte për sunetin e sabahut.” (Buhariu dhe Muslimi)
Aishja gjithashtu thotë: “Profeti (alejhi selam) nuk i linte kurrë pa falur katër rekate para (namazit) drekës dhe dy rekate para sabahut.” (Buhariu dhe Nesaiu).

Bleta e përmendur në Kur’anin famëlartë si shembull për besimtaret

Karakteristika e bletës është që ajo asnjëherë nuk fluturon kah ngordhësirat ose në feces, duke përcjell gjurmët e tyre të ndotura dhe aromat kundërmuese. Gjithashtu, besimtari nuk shkon në vendet e mëkateve, haramit, errësirës, dhe nuk flet atë që është e keqe, as nuk përcjell fjalët e huaja ose shpifjet. Pastaj, sikur bleta poashtu edhe besimtari nuk shikon a punon dikush apo jo, besimtari punon gjithnjë dhe në çdo moment, sepse është në shërbim të bashkësisë së tij.
Asnjëherë nuk harxhon kohën e tij në gjëra të parëndësishme, sikurse analiza e veprimeve të tjerëve, por përpiqet që sa më tepër të punojë në ngritjen individuale në kuptim pozitiv.
Imam Bejhekiu, Allahu e mëshiroftë, shënon hadithin në librin e tij “Shu’ebul-Iman” të cilin e transmeton Abdullah b. Amri r.a. që Pejgamberi s.a.v.s. ka thënë:
“Shembulli i besimtarit është sikurse shembulli i bletës! Hanë atë që është e pastër (e mirë, hallall), prodhon atë që është e pastër, dhe qëndron (në lule) dhe as nuk e thyen e as nuk e shkatërron.” (Hadithi hasen, Sahihu Xhami’a 5847, Albani)

Cilat janë veçoritë e bletës?

Pejgamberi s.a.v.s. e ka krahasuar në hadithin e përmendur besimtarin me bletën. Nga hadithi konkludojmë se ky krahasim nuk është i pjesërishëm, por i tërësishëm.
Kur themi që ky krahasim i besimtarit me bletën komplet, me këtë dëshirojmë të themi që besimtari ngjason me bletën aq sa është bleta e dobishme për vete dhe tjerët, d.m.th. i ka të gjitha cilësitë e mira që posedon bleta. Për këtë, Pejgamberi s.a.v.s. në këtë hadith përmend vetëm ato cilësi që janë meritore dhe në momentin e duhur më të vlefshme të përmenden në kontekstin e një besimtari të mirë, duke lënë atyre që dëgjojnë të mendojnë edhe për shumë kualitetet e tjerë të këtij insekti të vogël por shumë të sofistikuar.
Ne në këtë tekst do të përpiqemi më thellë t’i shpjegojmë fjalët e Pejgamberit të nderuar s.a.v.s. në hadithin e përmendur. Pra, Pejgamberi s.a.v.s. thotë: “Hanë atë që është e pastër (e mirë, hallall), prodhon atë që është e pastër, dhe qëndron (në lule) dhe as nuk e thyen e as nuk e shkatërron.”
Të gjitha cilësitë e cekura të bletës në hadith e dallojnë nga insektet tjera. Pra, vetëm kjo, në krahasim me gjithë insektet tjera, i ka këto cilësi të bukura. Bleta është insekti i vetëm që bart polenin prej lules në lule duke i frytnuar në mes tyre. Gjithashtu ajo zbret vetëm në lulet e pastra dhe aromatike, duke u larguar nga tjerët me aromë kundërmuese. Në anën tjetër, karkalecat, mizat, mushkonjat dhe insektet tjerë janë transmetues të infeksioneve, helmimeve, papastërtive, bile edhe faktor që me bartjen e parregullt të polenit bllokojnë shumëzimin e bimëve, duke i bërë shumë pemë të pafrytshme.
Allahu i madhërishëm e ka inspiruar bletën siç kemi thënë, që të zgjedh lulet më të mira dhe më të pastra të cilat janë produkt themelor për mjaltë.
Për këtë, mjalti që gjendet në male, kodra, në zgavrat e drunjve edhe në vendet tjera që bletët i kanë bërë, është shumë më i shëndetshëm, më kualitativ dhe më i shijshëm se mjalti që bëjnë bletët në koshere që ushqehen nga ajo që u vendosin njerëzit (sheqer artificial). Mirëpo, pa marrë parasysh se ku ushqehet bleta, mjalti që prodhohet në barkun e bletës është tajitja më e mirë dhe më e pastër se gjitha tajitjet e shtazëve tjera dhe është në tërësi e dobishme.
Mu për këtë Kurani fisnik e lavdëron dhe bekon këtë insekt të vogël. Bleta është aso lloj insekti që në asnjë mënyrë nuk e dëmton ose shkatërron bimën siç na informon për këtë Pejgamberi fisnik s.a.v.s. Edhe një cilësi e kësaj krijese të mrekullueshme të Allahut është që asnjëherë askënd e para nuk e sulmon. Bleta e sulmon vetëm atë që dëshiron ta lëndojë. Nëse ndihet e rrezikuar nga kafshët tjera ose njerëzit, bleta së pari me zukamën e saj tërheq vërejtjen e sulmuesit potencial, e pastaj e sulmon.

Cilësitë e bletës që nuk janë të përmendura në hadith

Bleta punon dhe përpiqet pareshtur, gjatë gjithë ditës duke ndërtuar qelizat e saj (hojëzat), e me këtë edhe qytete të tëra. Pastaj, bleta mund të madh jep në ruajtjen dhe ndihmesën e pasardhësve të saj. Në mbrojtjen e pasardhësve, bletët tregojnë trimëri të madhe duke sulmuar armiq shumë më të mëdhenj.
Gjëja tjetër që bletën e ndanë dhe e ngritë në krahasim me insektet tjerë është dashuria për punë ekipore (xhemat). Duhet përmendur që xhemati i fortë dhe kompakt është njëra nga gjërat themelore për përparim dhe sukses për besimtarin, si në dynja, ashtu edhe në ahiret. Cilësi tjetër e lavdëruar e bletës është që ajo asnjëherë nuk ik nga puna ose nga vështirësitë. Përkundrazi, Allahu atë e krijoi të tillë që të heshtë dhe punojë, duke mos pritur lavdërim nga askush apo vend të veçantë në kosheren e saj. Pasi që i kuptuam këto cilësi, na bëhet e qartë, përse Pejgamberi s.a.v.s. e ka krahasuar besimtarin me bletën, duke përshkruar të gjitha cilësitë e bukura të bletës shohim që këto në realitet janë cilësi të besimtarit të mirë e të dobishëm.

Cilësitë e besimtarit në krahasim me bletën

Besimtari është njeri i mirë! Përpiqet të forcojë imanin në zemrën e tij, ndërsa epshet e tij nënshtron dhe i zbrazë vetëm në mënyrë hallall. Me këtë marrëdhënie ndaj epsheve të tij, besimtari është burim i çdo të mire, si për veten ashtu edhe për njerëzit tjerë në përgjithësi. Për këtë, zemra e besimtarit nuk pranon asgjë, pos atë që ia ka lejuar Allahu, andaj fitimi i tij dhe nafaka komplet janë hallall, të folurit e tij është i pastër dhe i bukur, veprat e tij të mira, ibadetet e tij plot devotshmëri dhe qetësi, ushqimin që e konsumon është hallall, pija hallall, rrobat që i bart janë hallall.
Pas gjitha këtyre cilësive të mira të besimtarit që i ka pasur në dynja, ai meriton që në ditën e Gjykimit t’i thuhet:
“Selamun alejkum – qofshi të shpëtuar, ishit të pastër, andaj hyni në të, aty do të jeni përgjithmonë.” (Ez – Zumer, 73)
Ndërsa Xhenneti është vendbanim vetëm për besimtarët e mirë që do të hyjnë në të. Pastaj besimtari nuk u jep tjerëve atë që nuk do për vete, sikurse bleta që bën mjaltin aq të shijshëm, të ëmbël, e mbi të gjitha të dobishëm e pastaj e shfrytëzojnë njerëzit.
Nëse njeriu me diturinë e tij bën diç të mirë me nijet të sinqertë, kjo mirësi do të mbetet edhe pas tij duke i shërbyer popullit e me këtë edhe vetes në ditën e Gjykimit.
Bleta duke udhëtuar nga hojëzat deri te lulet askënd nuk e shqetëson dhe askujt nuk i bën probleme, mu sikur besimtari i cili shikon punët e veta duke lënë atë që nuk i takon, mu sikur që Pejgamberi s.a.v.s. e përshkruan besimtarin komplet.
Kemi përmendur që bleta është insekt që e do bashkësinë dhe nuk mund të jetojë vetëm. Edhe në këtë cilësi të bletës do ta njohim besimtarin! Besimtari duhet të jetojë në xhemat, sepse në të kundërtën nëse ndahet nga xhemati, imani i tij me këtë dobësohet. Për këtë, besimtari është ai që punon sikurse bleta që xhematin e tij ta bëjë sa më të mirë dhe kualitativ, por së pari duke ndërtuar veten dhe imanin e tij. Nëse ndërtojmë veten, ne e ndërtojmë xhematin komplet! Ta marrim për vete si shembull bletën dhe cilësitë e saj që i numëruam, si udhëheqëse në jetët tona!

A i ke dëgjuar këto rreth Xhenetit ?

Xheneti është mëshira e Allahut me të cilën Ai mëshiron kë dëshiron nga robërit e Tij.
Xheneti është vendbanim i paqes dhe shtëpia e atyre të cilët Allahu u dhuroi begati, si; profetët, dëshmorët, të sinqertit dhe të devotshmit. Në Xhenet burojnë dhe rrjedhin lumenj, kështjellat e tij janë të ndërtuara me tulla, njëra prej floriri dhe tjetra prej argjendi, ndërsa llaçi është i përbërë nga misku aromatik. Guralecët e tij janë perla dhe margaritarë, toka është safran dhe në të ka perla në formën e çadrave të mëdha. Xheneti është dritë që vezullon, aromë që përhapet kudo, lum i rrjedhshëm, frut i pjekur, hyrije të bukura, pemë të mrekullueshme pa gjemba dhe me hije të gjera, banane të mbushura me fruta pranë ujit rrjedhës. Banorët e Xhenetit ushqehen me to dhe gjithçka tjetër të dëshirojnë duke ndjerë gjithmonë kënaqësi. Ata nuk kanë jashtëqitje dhe as sekrecione hundësh, por trupat e tyre çlirohen me anë të djersës së lehtë me aromë të mirë, misku. Ata do të jetojnë në të përgjithmonë dhe kurrë nuk do të vdesin, do të jenë të rinj përgjithmonë dhe kurrë nuk do të plaken. Fytyrat e tyre shumë të bukura shndrisin nga gëzimi dhe lumturia. Atje ata kanë bashkëshorte të bardha me sy të mëdhenj me retinë me ngjyrë të bardhë të theksuar dhe bebe me ngjyrë të zezë të theksuar. E tërë begatia e Xhenetit është e përhershme. Perdja do të ngrihet dhe banorët e Xhenetit do të shohin Fytyrën e të Plotfuqishmit, Dhuruesit të madh.

Sado që të përpiqen njerëzit të përshkruajnë Xhenetin dhe bukuritë e tij asnjëherë sdo të arrijnë ta përshkruajnë atë në mënyrën e tij reale, sepse ai është përtej çdo përfytyrimi dhe imagjinate njerëzore. Profeti alejhi selam tregon se Zoti i Madhëruar ka thënë: “ Kam përgatitur për robërit e Mi të devotshëm (shpërblime) çfarë syri nuk e ka parë ndonjëherë, veshi ska dëgjuar për të ndonjëherë dhe as njeriu se ka imagjinuar atë ndonjëherë. E nëse doni, atëherë lexoni: ‘Askush nuk di se çfarë gëzimesh janë fshehur për ata (në jetën tjetër), si shpërblim për punët e mira që kanë bërë.” Es-Sexhde: 17. (Buhariu dhe Muslimi).
Banorët e Xhenetit do të hyjnë në të fillimisht grupe-grupe: “Ndërsa ata që i janë frikësuar Zotit të tyre, do të çohen grupe-grupe në Xhenet.” (Ez-Zumer: 73), e në një hadith Profeti alejhi selam ka thënë: “ Grupi i parë që do të hyjë në Xhenet do të ketë fytyra të shndritshme si hëna e plotë, kurse ata që që do të hyjnë pas tyre si ylli më i shndritshëm në qiell. Ata nuk kanë ujë të hollë dhe as të trashë, as sekrecione hundësh dhe as do të pështyjnë. Krëhërët e tyre janë floriri dhe djersa e tyre misk, atje kanë drurë aromatikë, hyrijet si bashkëshorte. Moralet e mira të tyre janë të njëjta tek të gjithë dhe gjatësia e trupave si e babait të tyre Ademit, gjashtëdhjetë parakrah në qiell.” (Buhariu dhe Muslmi).

Xheneti ka tetë porta, të cilat na i tregon Profeti alejhi selam në hadithin e tij: “ Vërtetë që Xheneti ka tetë porta dhe largësia nga njëra portë tek tjetra është shtatëdhjetë vjet udhëtim mbi kafshë.” (Ahmedi). Një nga këto porta është edhe porta e Rejanit nëpër të cilën do të hyjnë vetëm agjëruesit.
Begatia dhe kënaqësia që përjetojnë banorët e Xhenetit nuk ndërpritet dhe nuk mbaron asnjëherë: “Frutat dhe freskia e tij janë të përhershme.” (Er-Rad: 35)

Kënaqësia më e madhe që do të përjetojnë banorët e Xheneti pa dyshim që është shikimi i Zotit të tyre dhe vështrimi i Tij tek ata: “Ata që bëjnë vepra të mira, do të kenë shpërblim të mirë, madje edhe më tepër.” (Junus: 26), dhe: “Aty do të kenë çfarë të duan – e prej Nesh (do të kenë) edhe më shumë.” (Kaf: 35) dhe fjala “tepër” e “më shumë” që në gjuhën arabe është “mezid” është komentuar me shikimin e Allahut të Madhëruar. Në një hadith Profeti alejhi selam ka thënë: “ Kur banorët e Xhenetit të hyjnë në Xhenet, Allahu i Madhëruar do t’u thotë: ‘ A dëshironi diçka më tepër që Unë t’ua jap?’ Ata do të thonë: ‘ A nuk na i zbardhove fytyrat! A nuk na fute në Xhenet dhe na shpëtove nga Zjarri! Tha (Profeti alejhi selam): ‘ Atëherë Zoti largon mbulesën dhe banorët e Xhenetit nuk ndjejnë kënaqësi më të madhe nga mirësitë që u janë dhënë se sa shikimi i Zotit të tyre të Madhëruar!”. Më pas ai lexoi tre herë ajetin: ““Ata që bëjnë vepra të mira, do të kenë shpërblim të mirë, madje edhe më tepër.” (Muslimi).

Xheneti është një mall I shtrenjtë që nuk blihet thjesht me dëshirë, por arrihet me teuhidin e Allahut, besimin dhe veprat e mira, siç vërtetohet në Kuran dhe Sunetin e saktë.
Ai që e njohu Xhenetin dhe begatinë e tij, atëherë le të shpejtojë me vepra të mira drejt tij, sepse portat e tij janë të hapura, rruga e tij është e ndriçuar dhe e qartë!

Zoti ynë ne të lusim Ty Xhenetin dhe suksesin për të vepruar çdo fjalë dhe çdo vepër që na afron ne drejt tij!

Amin!